Πιο έξω δε γίνεται. Τιε προάλλες, αργά αργά τη νύχτα, ξύπνησα απο τα γέλια της μάγισσας. Δηλαδή, στην πόρτα. Κρατώντας το χερούλι.
Αποφάσισα να την κρατήσω, τέλος. Αυτή δε μ' αφησε να φύγω.
Αυτή η χώρα ειναι για τον πουτσο.
Οι δεξιοι για τον πούτσο. Οι αριστεροί για τον πούτσο. Οι δημόσιοι για τον πούτσο. Οι ιδιωτικοί για τον πούτσο. Οι πολιτικοί για τον πούτσο. Οι καλλιτέχνες για τον πούτσο. Οι δάσκαλοι για τον πούτσο. Οι μαθητές (θα γίνουν για) τον πούτσο. Η (εκφυλισμένη) δημοκρατία για τον πούτσο. Εγώ, εσύ, ο παρα πέρα, για τον πούτσο. Μαλάκα, ε μαλάκα άνθρωπε. Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο μαλάκας μιλάει για τη μείωση του τουρισμού, μή και δε γεμίσουν τα ξενοδοχεία της Μυκόνου. Ρε να μην πατήσει άνθρωπος, μαλάκα, ε μαλάκα. Ρε να μη σωθει το μπουρδέλο απο την καταστροφή. Ποια καταστροφή, δηλαδή, που αν την ήξερα, θα την επέφερα απο μόνη μου. Ολα τα άλλα μου φαίνονται τόσο αυτονόητα που δεν.
Όταν βιώνεις τον πανικό επι οχταώρου, δύσκολα διατηρεις την ψυχραιμία σου.
Δηλαδή, δεν τη διατηρείς καθόλου:
Yγ. Ζήτω ο εναγκαλιζμός της φαιοτόκου.
Rob: Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?, high fidelity.
Με αφορμή το τελευταίο 12μηνο και την ατάκα του Ρομπ, αναλογίζομαι ό,τι προηγήθηκε αυτού (όχι του Ρομπ, αλλά του τελευταίου 12μηνου) και ταυτόχρονα τι συνεπικούρησε ώστε ο προηγούμενος χρόνος να ειναι απο τους υγιέστερους των ν μου χρόνων;
1. Η αρση της αναβλητικότητάς μου;
2. Η διευθέτηση μεσοβέζικων καταστάσεων;
3. Η ανακωχή με;
4. Η απομάκρυνση από;
Γιατι βλέποντας τον εαυτό μου διαρκών με απώλειες, δεν εχει απωλέσει κάτι ανεπανόρθωτο, ουτε καν πίσω πήγε. Αυτό, εν ολίγοις που θέλω να καταλάβω, ειναι αν η μιζέρια μας ειναι αποκλειστικά δική μας ευθυνη και επιλογή ή αν ειναι απο εκείνες τις συνιστώσες τις (και) εξωγενως προσδιοριζόμενες, απο τους άλλους. απο το περιβάλλον, από τη συγκατοίκηση κλπ κλπ. Διοτι τότε το πράγμα αλλάζει.
Ειναι εγγενης η ροπή προς τη μιζέρια; Ειναι επίκτητη; Ορμέφυτη σιγουρα ειναι! Και ποιο πράγμα τη τροφοδοτει; Τα κόμπλεξ μας; Οι ανασφάλειες; Η βολή; Η δειλία; (και) Οι άλλοι; Και σε ποια ποσοστά; 47% κόμπεξ, 24% ανασφάλεια, 15% βολή, 11% δειλία και 3% άλλοι;
Και επιπλέον, αν η μιζέρια ειναι και λιγάκι εγγενής, επηρεζει τις επιλογές μας στο ολόκληρο; δηλαδή όμοιος ομοίω αεί πελάζει;
Αυτά.

Η επιλογη ψεματος εναντι αληθειας προφυλάσσει εμένα ή τον άλλο;
Εμένα απο το να ακούσω κάτι στενάχωρο ή τον άλλο απο το να εκθέσει τη ντροπή του και την έλλειψη του; Γιατι δεν ειναι και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου να αποδεικνύεσαι λίγοτερος.
απο πού εφορμάται τέλος πάντων αυτή η επιλογή; Απο το ότι ντρεπομαστε για λογαριασμό μας (ειλικρινές) ή απο το αισθημα προστασίας του άλλου (άλλοθι);
Ποσώς με απασχολεί η διανομή ρόλων, κουβέντα να γίνεται